یک قهوه که
بعد از نوشیدن تمام نمی‌شود.

تولید

پیش از آن‌که به قفسه برسد

عصاره‌گیری در خلأ کامل، بدون هیچ حرارتی. هجده تا بیست‌وچهار ساعت قطره‌قطره — بعد در بطری‌های شیشه‌ای بسته‌بندی می‌شود.

چرا این‌قدر طول می‌کشد: حرارت از قهوه اسید می‌گیرد و تلخی جا می‌گذارد. ما فقط زمان گذاشتیم.

فروشگاه

یک دنیای کوچک، کف دستِ تو

یک فروشگاه روشن، پر از بطری‌هایی که هر کدام یک زندگی تویشان خوابیده. اینجا فقط قهوه نمی‌فروشیم.

خرید

یکی را از قفسه برمی‌داری

یک جعبه‌ی کوچک، بین قفسه‌ای پر از بسته‌بندی. از پنجره‌اش خودِ بطری را می‌بینی — و می‌توانی لمسش کنی.

نوشیدن

نوشیدنی خودت را می‌سازی

پنجاه میلی‌لیتر عصاره‌ی غلیظ. آب برای آمریکانو، شیر برای لاته — و با سیروپ نچریو، می‌شود لاته‌ی نچریو.

نسبت را یک‌بار یاد بگیر: یک بخش نچریو، سه بخش آب یا شیر.

کاشت

و بطری را دور نمی‌اندازی

کاسه‌ی توری روی دهانه می‌نشیند. قرص خاک را خیس می‌کنی، بذر را می‌کاری، و آب را تا نیمه می‌ریزی.

بطری سوراخ نمی‌شود: ریشه از سوراخ‌های کاسه پایین می‌رود و به آب می‌رسد.

رشد

و رشد را از پشت شیشه می‌بینی

ریشه‌ها هر روز بلندتر می‌شوند، جوانه‌ها بازتر. همان بطری‌ای که قهوه‌ات را نگه داشته بود، حالا زندگی را نگه می‌دارد.

بعضی خاطره‌ها را نمی‌شود فراموش کرد؛ می‌شود آن‌ها را کاشت.

ثبت

عکسش را می‌گیری، ثبتش می‌کنی

روز و ساعت دقیق کاشت، در باغ نچریو ثبت می‌شود — و داستانش را با هرکس که بخواهی به اشتراک می‌گذاری.